Peccatum - 3 - Für immer dein

Bill wracał do domu prosto ze studia tatuażu. Był nieco obolały, ale chciał przeprosić Toma. Liczył, że mu się spodoba. Jednak to, co zastał po powrocie, nie było tym, czego się spodziewał.
Stanął w drzwiach jak wryty, upuszczając na ziemię filmy, które trzymał w dłoni. Tego widoku nigdy nie chciał zobaczyć.
- Przepraszam... nie chciałem wam przeszkadzać. - Wyszedł szybko, zatrzaskując drzwi i idąc przed siebie. 

Tom westchnął. Bill miał cudowne wyczucie czasu. Sam teraz nie wiedział, czy ma kończyć czy nie. Uprawiał seks z niezłą laską, z drugiej strony czuł że powinien iść za Billem. Sprawę rozwiązała Claire:
- Tom, co się przejmujesz takim emo chłopcem? Twój braciszek musi kiedyś dorosnąć, pewnie nawet nie wie jak wygląda naga kobieta - wymruczała.
Tego Tomowi było za wiele. Sam mógł mówić o Billu co mu się żywnie podobało, ale innym wara od niego. Puścił ją i rzucił sucho, wskazując na drzwi:
- Wypierdalaj.
- Ale...
- Powiedziałem, raus! 

Bill usiadł na jakieś ławce, czując, że kręci mu się w głowie. Cholera. Wziął głęboki oddech. Nie czuł się najlepiej. 

Kiedy oburzona Claire wybiegła z domu, Tom oparł się o  ścianę i ucisnął palcami nasadę nosa. Poczuł się źle, ale zrzucił to na reakcję po tej posranej sytuacji. Odetchnął głęboko trzy razy i wyszedł z domu razem z psem, by znaleźć Billa.

Zamknął na chwilę oczy. Było gorzej. Powinien się teraz położyć, ale nie zamierzał wracać do domu i im przeszkadzać. Tak, pójdzie do jakiegoś hotelu, kiedy choć trochę mu przejdzie.

Tom podskórnie czuł że coś jest nie w porządku. Przyspieszył kroku, rozglądając się nerwowo na boki. Dostrzegł Billa słaniającego się na ławce. Podbiegł do niego szybko i przytulił.
- Bill, co się dzieje? - wyszeptał nerwowo.

Pokręcił głową.
- Za chwilę przejdzie. - Odetchnął jeszcze kilka razy. - Muszę się położyć. - Było mu niedobrze. Nie wiedział tylko czy to przez to, co zobaczył, czy przez coś innego.

- Jasne, pewnie. Oczywiście. Możesz wstać? Chodź do domu, tam odpoczniesz, zaprowadzę Cię, dobrze? 

- A... ona? Nie chciałem wam przeszkodzić, pójdę do hotelu - szepnął. 

- Bill, przestań. Ona to było nic, chodź do domu, proszę. - Tom był przerażony. Brat praktycznie lał mu się przez ręce.

Czarnowłosy skinął głową i wstał z pomocą brata.
- Nie martw się, nic mi nie jest. To tylko osłabienie. 

- Jak to jest osłabienie, to ja jestem królowa angielska. Jak tylko dotrzemy do domu wzywam lekarza. - Ton głosu Toma nie pozostawiał wątpliwości, że tak właśnie zrobi

- I co mu powiesz? Że zasłabłem, bo zobaczyłem jak się z kimś pieprzysz? Przejdzie mi jak się położę. 

- Powiem, że zasłabłeś gdy wyszedłeś na spacer. Billy, ty wyglądasz jak śmierć! Claire nie ma tu nic do rzeczy. 

- Claire? To zaskakujące, że znasz jej imię. Zatrułem się czymś, to minie. 

- Bill, czy my naprawdę nie mamy o czym rozmawiać? Powiedziałem, że zadzwonię do lekarza to tak właśnie zrobię. - W czasie całej tej rozmowy Tom trzymając brata w pasie zaciągnął go do domu

- Byłem już dzisiaj u lekarza. Zadowolony? Nie czułem się najlepiej, więc się z nim spotkałem. Powiedział, że się zatrułem i kazał mi odpocząć.

- To dlatego musiałeś iść do miasta? Bo miałeś wizytę u lekarza? Czemu mi tego nie powiedziałeś od razu? Myślałem, że kogoś masz! - Zdjął bratu buty i zaprowadził go do swojego pokoju. Rozebrał go do bielizny i odchylił kołdrę, dając mu znak by się pod nią schował.
- Potrzebujesz czegoś?

Bill parsknął cicho.
- Mam ciebie. Nic nie mówiłem, bo nie chciałem, żebyś się martwił. Tak jak teraz. - Kiedy Bill wsuwał się pod kołdrę, Tom mógł dostrzec na jego biodrze nowy tatuaż: Für immer dein.

- Bill... Kolejny tatuaż? Zrobiłeś go dzisiaj? Może to dlatego źle się czujesz? Może coś było nie tak  w studio...? - zasypał pytaniami brata pochylając się nad nim i pogłaskał jego policzek

- Ze studiem wszystko w porządku. Chciałem cię przeprosić. - Przymknął oczy. - To już nieważne. - Przykrył się szczelniej kołdrą.

- Przeprosić? Ty mnie? To chyba raczej ja jestem winien Ci przeprosiny za całą tę chorą sytuację - Tom zaczął głaskać Billa po włosach, składając delikatnie pocałunki na jego czole i policzkach

- Nie musisz mnie przepraszać. Po prostu... nie przyprowadzaj ich do domu, proszę. A przynajmniej nie, jeśli wcześniej mnie nie uprzedzisz.

Tom położył się obok brata, tuląc go do siebie.
- Proszę, obiecaj mi, że nigdy więcej nie będziesz mnie trzymał w takiej niepewności, okay? Wiesz równie dobrze jak ja, że niewiedza bywa mordercza.

- Nie mógłbym nikogo mieć. Nigdy bym cię nie zdradził, wiesz o tym. Jestem tylko z tobą. 

- Mhm... - Tom mając w ramionach swojego młodszego braciszka zapadł powoli w sen. 

Bill po chwili również zasnął spokojnie, zmęczony. 

Rano czarnowłosy obudził się z wyraźnym bólem żołądka. Do tego czuł mdłości. Tom wciąż spał, obejmując go mocno. Wyplątał się ostrożnie z jego objęć i szybko poszedł do łazienki. Zwymiotował, pochylając się nad muszlą. Jeśli tak to miało wyglądać, to okłamywanie Toma będzie jeszcze trudniejsze niż sądził.

Tom poczuł pustkę obok siebie. Wyciągnął się z głośnym ziewnięciem gdy nagle zmarszczył brwi. Zza drzwi łazienki dobiegł go odgłos zwracania treści pokarmowej. Siadł na łóżku i nasłuchiwał. Usłyszał westchnienie brata
- Bill...? Co się dzieje? - krzyknął zaniepokojony 

- Nic! - odkrzyknął, spuszczając wodę i opłukując usta. - Za chwilę przyjdę! - Zaczął myć szybko zęby. Że też musiał się obudzić właśnie teraz. Przelotnie spojrzał na zegarek. Była dopiero szósta. Jeszcze wcześnie.

Tom wyszedł z łóżka i zapukał do drzwi.
- Mogę wejść? Martwię się o ciebie... 

Znowu opłukał usta, wypluwając pastę i dopiero wtedy otworzył bratu drzwi, stając przed nim.
- Wszystko w porządku. Po prostu wcześnie się obudziłem. 

Tom spojrzał na niego nieufnie.
- Wracasz jeszcze do łóżka? 

- Nie, już nie, ale ty sobie nie przeszkadzaj. Zjem jakieś śniadanie i zabiorę Scotty'ego na spacer. Możesz spać dalej. - Ominął brata i podszedł do szafy, wyjmując z niej jakieś ubrania.

- Oj Bill... jest po szóstej! A bez Ciebie w łóżku jest zawsze zimno. - Tom podszedł do niego i wtulił nos w jego włosy, głaszcząc go jednocześnie po torsie.

Czarny przymknął na chwilę oczy, a potem zaczął się ubierać, odsuwając od siebie Toma.
- Idź weź gorący prysznic, jeśli ci zimno. 

Tom zdrętwiał. Nic nie mówiąc patrzył jak jego brat się ubiera. W jego oczach dostrzec można był urazę. Jeszcze NIGDY jego brat go nie odtrącił, czyżby zatem doszedł do wniosku, że to koniec ich relacji? Ale przecież ten tatuaż i te słowa, że zawsze będzie go kochał świadczyły o czymś zupełnie innym... Czyżby naprawdę chodziło o Claire? Nie, to niemożliwe, przecież Bill sam proponował mu, by znalazł sobie dziewczynę. Czyli naprawdę musiało chodzić o to, że Bill mimo wszystko nie chciał ciągnąć tego, co było między nimi.

Bill westchnął cicho i spojrzał na niego.
- Przesiąkłeś jej perfumami, Tom. Naprawdę, możesz robić z kobietami co chcesz, ale nie dobieraj się po tym do mnie, dopóki nie weźmiesz prysznica.

Tom uśmiechnął się smutno. Wiedział, że to nie o to chodziło, ale podziwiał Billa za hart ducha i umiejętność wymyślania wymówek. Wciąż się nie odzywając poszedł w stronę łazienki. Czuł dziwny smutek, ale rozumiał postępowanie brata i był z niego dumny. Skoro Bill postanowił, że nie będą się już do siebie zbliżać, miał zamiar uszanować jego decyzję.

Reszta wolnego tygodnia minęła im w dość przygnębiających nastrojach. Pierwszy raz od bardzo dawna spali w osobnych pokojach, kiedy byli w swoim domu. I nie zbliżali się do siebie. Na dodatek, Bill z dnia na dzień czuł się coraz gorzej. Łatwiej było to przed Tomem ukrywać, kiedy właściwie się nie widywali, ale był pewny, że bliźniak w końcu to wyczuje, jeśli już nie wyczuł. A dzisiaj był dzień, w którym wracali do pracy. Jost miał po nich przyjechać koło dziesiątej. W tej chwili, jak co rano, Bill wymiotował.

Tom natomiast jak praktycznie każdego ranka od tamtej pamiętnej rozmowy umierał z powodu kaca. Każdego wieczoru pił do upadłego znieczulając się i siłą powstrzymując się od tego, by nie pobiec do pokoju brata, ale uważał, że skoro ten go odtrącił pierwszy to powinien też pierwszy przyjść do niego kiedy zatęskni. Jeśli w ogóle zatęskni. Jednak teraz musiał wejść do jego pokoju, bo ostatnim razem zostawił tam pasek. Wchodził do pomieszczenia z duszą na ramieniu, jednak odetchnął z ulgą zauważając iż brata tam nie było. Rozejrzał się dookoła szukając wzrokiem zguby, ale nie widząc go na pierwszy rzut oka pochylił się i zajrzał pod łóżko. Ta pozycja sprawiła, że poczuł mdłości. Trzymając się ręką za usta otworzył drzwi do łazienki, a jego wzrok padł na bladego Billa kucającego obok sedesu. Na policzkach miał popękane żyłki, od zbyt intensywnych wymiotów. Naczynia krwionośne pod ich wpływem popękały i zdecydowanie nie dodawały mu urody. Tom w ogóle tego nie zauważył przerażony stanem brata.

Bill w końcu oparł się o ścianę, spuszczając wodę i przymykając oczy. Wiedział, że Tom jest w środku, ale nie zamierzał się odzywać. Właściwie nawet nie miał wiarygodnego wytłumaczenia swojego stanu. Nie wiedział, co miałby mu powiedzieć. W dodatku nie miał pojęcia dlaczego jego brat tu przyszedł.

Tom bez słowa podszedł do niego i przytulił go do siebie rozpaczliwie. Był zły na siebie, że przez swoje picie nie zauważył oznak choroby Billa. Zaczął go kołysać w swoich ramionach, odgarniając włosy ze spoconego czoła i całując go w skroń.

- Nic mi nie jest, Tom - mruknął cicho. - Jost niedługo przyjedzie, musimy się uszykować, a ja nie jestem jeszcze nawet do końca ubrany.

- Nic ci nie jest? Billy, spójrz na siebie. - Z oczu Toma leciały łzy, z czego nawet nie zdawał sobie sprawy. - Jesteś chory! 

- Nie płacz, Tom - mruknął. - Nie jestem chory, zatrułem cię czymś, to wszystko. Byłem u lekarza i dostałem leki. 

- Co to za leki które nie działają? Pójdę zaraz do tego konowała który ci je przepisał i spiorę mu facjatę na perłowo. - Tom przyciskał Billa coraz mocniej do siebie. Jak mógł przez tyle czasu nie zauważyć, że coś się dzieje? Wyciągnął z kieszeni telefon i zadzwonił do ich managera.
- Jost? Przywieź ze sobą jakiegoś lekarza. Tylko kompetentnego! 

Bill wyrwa mu telefon z ręki.
- Nikogo nie przywoź, David. Nic nam nie jest - powiedział do menadżera i rozłączył się. - Leki JESZCZE nie działają. Minie kilka dni. 

- Bill! Nie wkurwiaj mnie! Dlaczego aż tak bardzo bronisz się przed innym lekarzem? 

- Bo wszystko jest w porządku! Każdy od czasu do czasu choruje! A mój lekarz jest dobry. - Wstał z ziemi i zaczął myć zęby. Przez te ostatnie dni przyzwyczaił się do ciężkich poranków.

- Jakbyś był babą powiedziałbym, że jesteś w ciąży - zaśmiał się histerycznie. Śmiech zszedł mu z twarzy, kiedy zdał sobie z czegoś sprawę
- Bill... - zaczął, patrząc na niego ze zmarszczonymi brwiami 

- Co? - Uniósł brwi, patrząc na niego, kiedy już wypłukał usta. - Przypominam ci, że facet w ciążę zajść nie może. 

- Bill, czemu mi nie ufasz? Przecież kilka dni temu też słabo się czułeś. Nie wspomniałeś mi o niczym ani słowem. Dlaczego? Zrobiłem coś nie tak...?

- Mówiłem, że to zatrucie. Poza tym, kilka dni temu miałem też inny powód. Przestań się zamartwiać, Tom. Jestem zdrów jak ryba. 

- Jak zepsuta ryba - prychnął pod nosem. - Zaraz, zaczekaj... jak to - inny powód? Jest coś jeszcze? 

- Nie, nic nie ma. Przez inny powód mam na myśli Clarie. A teraz naprawdę, muszę się jeszcze pomalować. 

- Bill! Frustrujesz mnie! - krzyknął Tom, zabierając mu swoją komórkę i wychodząc z łazienki brata. Będąc w swoim pokoju zadzwonił raz jeszcze do Josta i powiedział mu o problemach zdrowotnych Billa, prosząc by zabrał ze sobą jakiegoś lekarza. Opisał mu też nerwowe zachowanie brata na wieść o potrzebie powtórnego zbadania.

W końcu Bill był już pomalowany, włosy też ułożył. Tak więc, kiedy Jost przyjechał, był gotowy. Wyszedł z pokoju.

Wpadł prosto na swojego brata który stał pod jego drzwiami z tajemniczą miną.
- Mamy gości - powiedział.

Billowi wystarczyło jedno spojrzenie na Toma, żeby zorientować się o co chodzi. Spojrzał na niego ostro.
- Zadzwoniłeś do Davida. Cholera, Tom! To jest moja sprawa! 

- A skoro ty jesteś mój, jest to też i moja sprawa! Jost przywiózł lekarza, nie zaszkodzi Ci, jeśli obejrzy cię ktoś jeszcze. - Tom oderwał się od ściany, idąc w stronę salonu.

Jesteś mój.

 Bill westchnął cicho i niechętnie poszedł za Tomem. Cała nadzieja w tajemnicy lekarskiej. Wszedł za bratem do salonu i spojrzał na doktora. 

- Witam, panie Kaulitz. Z relacji pana brata wynika, że coś panu dolega. Jakie są objawy? - Lekarz był w średnim wieku, przystojny, uśmiechnięty. Nie wydawał się być zbytnio speszony faktem, że rozmawia ze sławnym piosenkarzem. Zdawał się być bardzo opanowanym, spokojnym człowiekiem.

- Absolutnie nic mi nie dolega. Mój brat to paranoik. - Spojrzał zły najpierw na Toma, potem na Josta. Z nim sobie później jeszcze porozmawia.

- Rozumiem zatem, że nie chce pan rozmawiać w otoczeniu innych ludzi, to całkowicie zrozumiałe. Możemy przejść do jakiegoś pokoju, gdzie będziemy mogli porozmawiać w cztery oczy? - Lekarza dostrzegł popękane naczynka na twarzy chłopaka mimo warstwy makijażu. Domyślił się, że za ich powstaniem stoją gwałtowne torsje.

- W porządku, możemy iść do mojej sypialni. David, dopilnuj, żeby Tom siedział tutaj, a nie pod moimi drzwiami. - Poszedł z lekarzem do siebie.

Tom westchnął w duchu. Gdy Bill zniknął rzucił do Josta:
- Ty też myślisz, że jestem paranoikiem? 

- To się okaże, kiedy lekarz go zbada. Rzeczywiście Bill nie wygląda najlepiej, ale może naprawdę czymś się zatruł? 

- Jasne... i rzygałby jak kot przez cztery dni? Jost, on kłamie! Nie poszedłby do lekarza dobrowolnie, znam go! - Tom włożył ręce do kieszeni obszernych bojówek i chodził od ściany do ściany niczym tygrys zamknięty w klatce. Po kilku minutach odetchnął głęboko i zwrócił się do siedzącego na kanapie mężczyzny
- Jakie mamy plany na ten tydzień? Jakieś sesje i wywiady, tak? 

- Tak, ale jest ich dość sporo. Nie chciałbym ich odwoływać, jednak jeśli Bill nie czuje się na siłach, to chyba nie będziemy mieli wyboru. 

- Jakby co, część wywiadów można przeprowadzić w hotelach... - Tom wykalkulował szybko, że nie stać ich na to by odwołać wszystkie zobowiązania. Nie chodziło o pieniądze, po prostu musieli pokazywać się w mediach by wciąż być na topie.

- Niczego nie będziemy odwoływać ani przeprowadzać w hotelach. - Bill wszedł do salonu razem z lekarzem. - Zadowoleni? Nic mi nie jest.

Tom spojrzał na lekarza:
- Naprawdę nic mu nie jest?
Lekarz, który po wcześniejszych słowach Billa zrobił zaskoczoną minę spojrzał na Toma.
- Obowiązuje mnie tajemnica lekarska, nie mogę nic powiedzieć. Panie Kaulitz, odprowadzi mnie pan do drzwi? - Ostatnie słowa wypowiedział w kierunku Billa

- Oczywiście. - Odprowadził mężczyznę, ciesząc się, że nic im nie powiedział. Chciał to zachować w tajemnicy. 

Medyk spojrzał na niego i powiedział:
- Miał pan szczęście, że pana brat po mnie przysłał. Mam nadzieję, że zdaje pan sobie z tego sprawę? Proszę na siebie uważać... do widzenia panie Kaulitz.

- Wiedziałem o tym, zanim Tom cokolwiek zobaczył. Biorę leki, to przez nie. Mimo wszystko, dziękuję za wizytę. Do widzenia. 

Tom wszedł do przedpokoju w momencie, gdy za lekarzem zamknęły się drzwi. Wyglądał na nieco zmieszanego.
- Naprawdę nic ci nie jest? - Podszedł do niego na wyciągnięcie ręki, ale nie dotknął go. 

Bill odwrócił się do niego ze złością wypisaną na twarzy.
- Uwierz, że potrafię sam iść do lekarza, jeśli tego potrzebuję. I nie, nic mi nie jest, co powtarzam już po raz kolejny. 

- Bill.. przepraszam,że ci nie wierzyłem, okay? Martwię się o ciebie, chyba to rozumiesz? 

- W porządku, Tom, rozumiem. Ale naprawdę, nie musisz. Kiedy będę umierał, dowiesz się pierwszy - zażartował i przechodząc obok, lekko musnął jego wargi. Potem wszedł do salonu, gdzie wciąż siedział Jost.

Tom poszedł za nim.
- To nie było śmieszne, wiesz? Poza tym, wydaje mi się, że zostawiłeś coś w moim pokoju. 

- Tak? W takim razie, David, musisz nam jeszcze na chwilę wybaczyć. - Bill uśmiechnął się, rozbawiony i skierował się do sypialni Toma.


Für immer dein - Na zawsze twój

Raus - pot. wynoś się