Lust - 4 - Problem z Lydią, ciężka rozmowa i wiązanie kontrolowane.

Rozdział betowany przez i Miśkę. Wielkie dzięki! :)

            Dan wszedł do rezydencji zmęczony, ale już spokojny. Rozładował się. W tym samym momencie zobaczył Lydię, która wychodziła z gabinetu Blake'a. Szła przygarbiona, zataczając się nieco; jej ubranie było poszarpane, a włosy w nieładzie. Jednak - co najdziwniejsze - wyglądała na zadowoloną.

Dan podszedł do niej szybko i podtrzymał ją, widząc w jakim jest stanie.

- Co się stało?

- Słucham?

Jej warga była opuchnięta.

- Co ci się stało? Blake... coś ci zrobił? - zapytał, marszcząc brwi.

- A dlaczego uważasz, że to twoja sprawa, hmm? Zdaje się, że ostrzegałam cię, że jest w złym humorze, a ty jeszcze bardziej go czymś rozsierdziłeś, mam rację? - Wyrwała się z jego ramion i zaczęła iść do swojego pokoju, który był w sąsiedztwie kuchni.

- To on ci to zrobił? - powtórzył swoje pytanie.

Gniew znowu w nim narastał. Nie miał prawa!

- Przestań zadawać głupie pytania.

Odetchnęła głęboko i odwróciła się do niego.

- Będę robiła gofry na podwieczorek. Przyjdziesz?

- Odpowiedz mi, Lydia. Zrobił ci coś, bo go rozwścieczyłem?

            Przymknęła oczy, przypominając sobie, co właśnie wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami.

- To nie powinno cię interesować.

- Nie powinno mnie interesować?! Nie miał prawa!

- O czym ty mówisz?

- Nie miał prawa karać cię za to, co ja zrobiłem!

- Dan, opamiętaj się. Nie ma tu mowy o żadnej karze.

- Więc powiedz mi o co tu chodzi!

- O nic! Nie rozumiem dlaczego pytasz.

- O nic?! Lydia, spójrz na siebie!

- Spojrzałam! Wielkie mecyje, mam pogięte ubranie. Zaraz się przebiorę.

- Nie, to nie jest tylko pogięte ubranie! Nie jestem głupi!

- Uchhh! - Lydia fuknęła sfrustrowana – O co ci chodzi?

- Dobrze wiesz, o co mi chodzi!

- Ta rozmowa robi się śmieszna, jak pragnę zdrowia – dziewczyna parsknęła śmiechem.

- Chyba tylko dla ciebie! - spojrzał na nią jeszcze raz z dziwną zaciętością w oczach i znowu skierował się do wyjścia. Jeśli w takim stanie pójdzie do Blake'a to nic mu to nie da.

- Dan, poczekaj!

Wyszedł, nie słuchając jej.

Wybiegła za nim, wołając jego imię. Potknęła się i zsunęła ze schodków, kalecząc przy tym nogę, ale wstała i ruszyła za nim. On obejrzał się za siebie i przystanął z westchnięciem.

-Wracaj do środka.

- Dan! - krzyknęła, a po jej policzku spłynęła łza.

- Nie płacz - podszedł do niej i podtrzymał ją. - Muszę iść się wyładować.

- Nie płaczę, ale ty jesteś taki, taki.... - oparła głowę o jego klatkę piersiową - ...taki ciepły – westchnęła ze zdziwieniem, najwyraźniej wcześniej chcąc inaczej zakończyć to zdanie.

Objął ją delikatnie.

- Powiesz mi co się tam stało?

Lydia przytuliła się do niego mocno, czując jego zapach i słysząc bicie jego serca. Wziął ją na ręce i wszedł z nią do rezydencji.

Kiedy niósł ją do jej pokoju, wpadł na Troy'a. Spojrzał na ochroniarza.

Ten popatrzył na dziewczynę przytuloną do chłopaka i odwrócił głowę w kierunku gabinetu Blake'a.

- Tak, stamtąd wracała. - minął Troy'a i wszedł do pokoju dziewczyny.

Pokój wyglądał, jakby nikt tam nie mieszkał. Pod oknem stało biurko z przystawionym do niego krzesłem, łóżko było zaścielone, a szafa ozdobiona jednym rysunkiem narysowanym niewprawną ręką dziecka. Położył dziewczynę na łóżku i przykrył kołdrą.

- Powinnaś odpocząć.

Ta jednak usiadła i pokręciła głową. Położyła mu dłonie na policzkach i przysunęła się bliżej patrząc mu w oczy.

- To miłe, że się o mnie martwisz, ale to naprawdę nic takiego. Zapytaj Troy'a.

- Nie wiem czy zauważyłaś, ale ja nie potrafię jeszcze tak dobrze dogadać się z Troy'em - westchnął cicho. - Ale dobrze, zapytam go. A ty odpocznij.

Lidia, nie chcąc kłócić się z upartym chłopakiem, przyłożyła głowę do poduszki i przymknęła oczy. Dan pogłaskał ją po głowie, a potem wyszedł z jej pokoju. Gdy dziewczyna usłyszała, że drzwi się zamknęły, odchyliła kołdrę i podeszła do szafy w poszukiwaniu świeżych ubrań.

Chłopak rozejrzał się za Troy'em. Ochroniarz stał niedaleko kuchni, podszedł więc do niego.

 - Lydia powiedziała, żebym zapytał cię o to, co się stało - stwierdził zdecydowanym tonem.

Troy uniósł brwi i poklepał go pocieszająco po ramieniu.

 - Wiesz co? Ja chcę, żeby mi to ktoś po prostu wytłumaczył. I wiesz, że cię nie rozumiem. Macie tu coś do pisania? Troy potrząsnął ramionami w bezgłośnym śmiechu. Pokazał mu drzwi do gabinetu Blake'a.

- Obawiam się, że gdybym teraz tam wszedł, mogłoby się to skończyć tragicznie.

Troy spojrzał pytająco, jednak cały czas kierował go w stronę pomieszczenia..

- Albo ja zabiję jego, albo on mnie.

Ochroniarz wyglądał na rozbawionego, ale na takie słowa ruszył w stronę kuchni. Z jednej z szuflad wyciągnął zeszyt i długopis.

- Nie śmiej się. Może nie jestem tak silny jak on, ale szczęka pewnie boli go do dzisiaj - powiedział chełpliwie Dan, ruszając za Troy'em.

„Z czym masz problem?” napisał i podsunął Danowi zeszyt

- To Blake jej to zrobił?

„O tym pogadaj z Lydią albo z Blake'm.”

- Lydia kazała mi zapytać ciebie.

„Raczej chyba chciała, bym potwierdził, iż to nic takiego.”

Dan westchnął.

- Może ty mi powiedz, bo przestałem rozumieć. Czego Blake ode mnie chce?

Troy popatrzył na niego z rezygnacją.

'To, co jest pomiędzy Blake’m a Lidią, to ich prywatna sprawa. Tak było zawsze. A o reszcie pogadaj z Blake’m”

Podsunął mu zeszyt i wyszedł z kuchni.

Dan westchnął cicho i wyszedł z rezydencji. Obawiał się, że tej nocy nie będzie w stanie spędzić z Blake’m. Czekała go więc noc poza domem.

Wrócił z rana, kiedy na dworze już się przejaśniło. Wszedł do środka, ziewając cicho, i skierował się do kuchni. Natknął się w niej na dziewczynę, której nigdy wcześniej nie widział. Ona też ziewała co rusz. Spojrzał na nią z zaskoczeniem, stając w progu.

- Dzień dobry. Pan ...?

- Tak, a pani to...?

- Zwykła kucharka. Czekam na moją zmienniczkę, zaraz idę. Chce pan coś do jedzenia? A, właśnie! - poderwała się nagle. – Pan Rifgard pana szukał.

- Kiedy?

- Cały wczorajszy wieczór i pół nocy. Ze dwie godziny temu wrócił i zamknął się w gabinecie.

- Dzięki.

Poszedł do gabinetu Blake'a i wszedł tam po chwili. Zastał mężczyznę siedzącego sztywno za biurkiem.

- Podobno mnie szukałeś - zamknął za sobą drzwi, ale nie wszedł do pomieszczenia dalej niż na krok.

- Zgadza się - mężczyzna popatrzył na niego z czymś nieokreślonym w oczach, jednak nim Dan zdążył się zorientować, co to takiego, Blake spuścił wzrok na stolik. Gdy spojrzał z powrotem w jego oczach nie było nic oprócz chłodu. Dan patrzył na Blake'a z chłodną rezerwą i tak też się do niego odnosił.

- Chciałeś czegoś konkretnego?

- Godzina na zewnątrz, co?

- Nie podałeś dokładnego czasu. Godzina padła z mojej strony.

Blake zacisnął pięści i odetchną głęboko.

- Martwiłem się.

- Doprawdy? Wybacz, ale nie zauważyłem - uśmiechnął się tak samo cynicznie, jak on.

- Wyszedłeś bez słowa.

- Nie wiedziałem, że muszę ci się spowiadać. Następnym razem powiem Troyowi albo Lydii, że wychodzę.

Blake denerwująco powoli podszedł do Dana i dotknął jego ramienia pochylając się nad jego uchem. - Myślałem, że nie wrócisz.

- Faktycznie przeszło mi to przez myśl. Ale potem przypomniałem sobie, że nie zabrałem swoich rzeczy.

- Chcesz odstąpić od naszego... porozumienia? - Blake cofnął się o krok.

- Raczej układu. I nie, nie chcę. Powiedziałem tylko, że przeszło mi to przez myśl.

Mężczyzna przetarł twarz dłonią.

- Czemu zniknąłeś?

- Musiałem ochłonąć.

- Ochłonąć? Ty?

- Tak, ja. Może nie zauważyłeś, ale byłem na ciebie wściekły.

- To jestem w stanie zrozumieć. Ale Lydia odchodziła od zmysłów, gdy zniknąłeś bez słowa - zakomunikował mu, zauważając u niego cienie pod oczami

- O tym nie mam zamiaru z tobą rozmawiać.

- O Lydii? Dlaczego?

- Bo nie mam ochoty. Jeszcze jakieś pytania?

- Ja nie mam, ale odczuwam dziwne wrażenie, że ty chcesz mi jakieś zadać

- Obawiam się, że to skończyłoby się kolejnym uderzeniem.

- Śmiało.

- Czy właśnie dałeś mi przyzwolenie na to, żebym cię uderzył?

- Powiedziałem, że możesz zadać mi pytanie, nawet jeśli miałoby się skończyć to uderzeniem.

- A ty potem wyżyjesz się na Lydii? - w jego oczach błysnęła złość.

- Skąd pomysł, że wyżywam się na Lydii?

- To, w jakim stanie wyszła z twojego gabinetu, daje wiele do myślenia.

- Powiedziała ci, że ją uderzyłem?

- Powiedziała mi, że to nic takiego. Ale wcale tak nie wyglądało.

- Myślę zatem, że zanim zaczniesz wyciągać jakiekolwiek wnioski, powinieneś z nią porozmawiać - odwrócił się i usiadł na kanapie, po czym wyciągnął rękę w jego stronę, jakby nalegając by ten podszedł do niego.

- Ona nie chce mi nic powiedzieć - podszedł bliżej po chwili zastanowienia.

- Lydia słynie z tego, że trzyma język za zębami, tak? - Blake wskazał miejsce obok siebie  

Prychnął pod nosem i usiadł obok niego.

- Najwyraźniej w tym temacie tak.

- I nie dało ci to do myślenia? - położył rękę na oparciu kanapy za plecami chłopaka

- Na temat wszelkich twoich grzechów Lydia milczy jak zaklęta.

- Grzechów? - Blake podniósł brwi ze zdziwieniem.

- Po tym, co mi powiedziała wczoraj, inaczej patrzę na kwestię jej zwolnienia. Poza tym, ona broni cię we wszystkim.

- A tobie to przeszkadza, bo...? - pochylił się nad nim, a rękę przełożył na jego ramię. Dan odsunął się od niego.

- Złość dalej mi nie przeszła. A przeszkadza mi to, bo nie rozumiem. 

Blake przysunął się do niego i jedną ręką złapał jego dłoń, a drugą na powrót położył na jego ramieniu. O wiele, wiele mocniej. 

- Nie wszystko da się zrozumieć, a większość rzeczy nie jest taka, za jaką uchodzi.

- To może wytłumacz mi czemu wyszła stąd, słaniając się na nogach?

Blake zacisnął usta i pochylił się nad Danem patrząc na niego z zastanowieniem. Blondyn nie ruszył się z miejsca, ale czekał na to co zrobi Blake. Mężczyzna jednak przygarnął go mocno do swojej klatki piersiowej.

- Więc jak? Powiesz mi? - Dan nie wyrywał się.

Blake westchnął, a jego oddech musnął włosy Dana. 

- Nigdy więcej nie wychodź  bez słowa... - mruknął  

- Przecież wiesz, że wrócę. Nie mogę zrezygnować. 

- Nie możesz czy nie chcesz? - Blake zaczął głaskać go po plecach, naciskając jednocześnie, by siadł mu na kolanach.

- Przede wszystkim nie mogę - przesunął się na jego uda - ale myślę też, że nie chcę. W każdym razie nie musisz martwić się o to, że nie wrócę.

Blake znów go do siebie przytulił i wtulił się w jego szyję. Martwił się o tego krnąbrnego idiotę i to bardzo. Bał się, że uciekł, że już nie wróci. Mniej zależało mu na pieniądzach, ale ten chłopak coś w sobie miał. Coś co sprawiało, że nawet, gdy mu ulegał, był hardy i zdecydowany. Coś co sprawiało, że mężczyzna był gotowy na wiele, byle by go tylko przy sobie zatrzymać. Jego zniknięcie na całą noc kompletnie wytrąciło go z równowagi.

Dan przeczesał jego włosy, zamyślony.

- Blake... Powiedz mi, czego ode mnie chcesz? Bo przestałem to rozumieć. Nie wiem czy mam się starać w jakiś sposób do ciebie dotrzeć czy po prostu przeczekać te trzy tygodnie, nie zbliżając się do ciebie i zniknąć.

Ten jednak nie odpowiedział, całując go po szyi i zmierzając do jego ust. Dan odsunął głowę, patrząc na niego poważnie.

- Odpowiedz.

- A czego ty byś chciał?

- Nieważne. Powiedz mi czego oczekujesz Blake.

- Właśnie to, czego ty chcesz, jest tu dość istotne - mężczyzna nie uśmiechał się. - A zdaje się, że sam nie raz wspominałeś o tym, że chcesz jak najszybciej wrócić do swojego stałego trybu życia. Nie mam prawa cię zatrzymywać nawet, jeśli bym chciał,.

- Nigdy tego nie powiedziałem. A ty odepchnąłeś mnie, kiedy zaproponowałem ci coś więcej.

- Nie ty powiedziałeś, że chciałbyś ze mną spróbować, ale sytuacja ci nie pozwala?

- Wiesz, że to prawda. Tłumaczyłem ci dlaczego.

- Wiem i rozumiem, dlatego nie chcę powiedzieć czegoś co mogłoby sprawić, że trudniej byłoby wracać ci do stałego trybu życia. Nie możemy po prostu... cieszyć się tym, co jest? - Blake pocałował go w podbródek.

Dan parsknął cicho.

- A co jest, Blake? Teraz jesteś miły, a później znowu spróbujesz mnie uderzyć?

Blake prychnął. 

- Nie wiesz, że odrobina ryzyka dodaje życiu smaczku? Szczególnie w łóżku? - słowa Blake'a wydały się Danowi dziwnie znajome.

Zmarszczył brwi.

- Lydia powiedziała dokładnie to samo. I nie, nie uważam tak. Mam złe doświadczenia.

- Złe.

- Tak, złe.

Blake odchylił głowę do tyłu. Zrozumiał, że czeka go zdecydowanie dłuższa przeprawa z tym chłopakiem. Do głowy wpadła mu jednak inna myśl, którą postanowił rozważyć. 

- Nie lubisz być zdominowany?

Dan zmarszczył brwi, zastanawiając się chwilę.

- Nie lubię dominujących facetów.

- Ale sam lubisz dominować?

- Może tak. Kiedyś lubiłem facetów, którzy potrafili mnie zdominować, później się do takich nie zbliżałem.

- Nie lubisz tak? - Blake pocałował go mocno, a jedna z jego dłoni przeniosła się na pośladki chłopaka.

- Lubię... - mruknął, oddając pocałunek. - Nie lubię, kiedy się mnie do czegoś zmusza.

- A ja cię zmuszam, hmm? - przesunął nosem po jego policzku, masując jego pośladek. 

- Teraz nie. Ale nie pozwolę też na to, żebyś mnie bił. Już to przerabiałem. I teraz się nie dam.

- A na co mi pozwolisz? - Blake zaczynał kąsać go po szyi.

- Na nic więcej, dopóki nie powiesz mi, czego ode mnie chcesz - spojrzał na niego. - Jestem uparty.

- Chcę ciebie - usta Blake nie odsuwały się od jego szyi

- Mojego ciała?

- Też... - mruknął cicho mężczyzna.

- Więc czego jeszcze?

Ręka Blake'a wślizgnęła sie pod materiał spodni i muskała rowek chłopaka, a zęby na szyi zostały zastąpione przez rozgrzane usta.

- Czego jeszcze, Blake? - Przygryzł płatek jego ucha.

Mężczyzna czując jego zęby na uchu westchnął głośniej i zauważalnie drgnął, unosząc nieco biodra, jednak cały czas skupił się na pieszczotach szyi.

- Odpowiedz - chłopak zsunął wargi na szyję mężczyzny i zaczął ją lekko podgryzać. 

- Odpowiedzieć... na co? - jego czy były już zamglone, a całym sobą skupił się na pocałunkach i pieszczotach Dana.

- Czego chcesz... poza moim ciałem? - Nacisnął dłonią na jego penisa.

- Chcę... ciebie... całego - szarpiąc się pod chłopakiem sięgnął dłonią do zapięcia jego spodni i zaczął je rozpinać.

- To dobrze... - złapał jego dłoń i odciągnął ją od swoich spodni. - Bo nie będzie seksu dopóki nie wyjaśnisz mi tej sytuacji z Lydią - szepnął mu do ucha i wstał z jego kolan.

- Chyba sobie żartujesz! - Blake spojrzał na niego z niedowierzaniem.

- Jestem całkowicie poważny - poprawił ubranie.

Blake westchnął.

- I żebyś nie mówił, że wyszedłem bez słowa. Dzisiaj też znikam. A teraz idę się przespać. - Wyszedł z jego gabinetu. 

Blake wybiegł za nim.

- Dan!

Zatrzymał się i odwrócił w jego stronę.

- Co? Jestem zmęczony.

- Musisz wychodzić?

- Tak, dopóki mi tego nie wyjaśnisz.

Blake zmrużył oczy i patrzył na niego przez chwilę, po czym odwrócił się bez słowa i zniknął w swoim gabinecie.

Dan westchnął cicho i poszedł położyć się do sypialni. Jednak gdy tylko postawił nogę na pierwszym ze schodów poczuł dźgnięcie w okolicy krzyża. 

- Ty idioto! Gdzieś się szlajał?

Odwrócił się w stronę Lydii ze śmiechem.

- No wiesz. Od razu idioto?

Uderzyła go w pierś znów popychając. 

- Mało że idiota! Bezmózg totalny! Nie wrócić na noc! Zniknąć bez słowa! Chcesz żebym osiwiała ze zmartwienia? Czy ty jesteś poważny? - krzyczała coraz głośniej, a Dan zauważył jej podkrążone oczy. 

- Hej, hej - objął ją lekko. - Nic mi nie jest, wiesz ile nocy spędziłem na dworze?

- Co mnie to obchodzi? - szamotała się chwilę w jego ramionach, ale już po chwili wtuliła się w niego mocno, rozpaczliwie zaciskając swoje ręce na jego plecach - Martwiłam się o ciebie! Nikt nie wiedział, gdzie byłeś! Zrobiłam dla Ciebie kakao, upiekłam ciasto, były gofry...! A ty..? A ty co? Taki jesteś?

Westchnął cicho.

- Wolałaś, żebym pobił się z Blakiem? Jestem cały.

- Pobił? - wyrwała się z jego ramion - Jeśli też chcesz się bić z panem Rifgardem to nic mi do tego, ale... - zmrużyła oczy i wymierzyła w jego stronę wyprostowany palec - ...ale jeśli jeszcze raz, znikniesz bez słowa to nie ręczę za siebie. - wyglądała jak wcielenie furii, mimo niskiego wzrostu. Z całej jej postawy emanowało święte oburzenie i uraza. 

- Dobrze, dobrze - uniósł ręce w geście poddania się. - Więc mówię, że dzisiaj też wychodzę. - Pocałował ją w policzek.

- O nie, nie, nie! Niby po co? I że gdzie? - Lydia zmierzyła go wzrokiem, po czym złapała za rękę i pociągnęła w stronę kuchni.

- Lydiaaa! - Jęknął. - Chciałem się przespać. Jestem zmęczony. 

- Trzeba się było nie szlajać po nocy, to byś nie był zmęczony - powiedziała głosem nie znoszącym sprzeciwu - marsz na porządne śniadanie!

Westchnął, idąc za nią. Uznał, że lepiej się z nią nie kłócić. 

- Jajecznica na bekonie, omlet z szynką? - dziewczyna nieco spuściła nieco z tonu

- Omlet - usiadł przy stole i zamknął oczy, starając się nie zasnąć.

Dziewczyna szybko przygotowała danie i postawiła przed nim. 

- Gdzie byłeś? - usiadła obok niego kładąc mu dłoń na ramieniu.

- U znajomych i na mieście. - Zaczął jeść.

- Na mieście, huh? Aż tak ci tu źle?

Chłopak nie odzywał się, jedząc. Lydia westchnęła i pogłaskała go po głowie, a następnie usiadła obok niego. - Dlaczego zniknąłeś bez słowa? - spytała cicho.

- Bo byłem wściekły. Gdybym tu został, pobiłbym się z Blakiem. Musiałem się wyżyć.

- Wyżyć? U znajomych? Dan, proszę cię...

- Mój znajomy ma klub bokserski. - Uśmiechnął się lekko.

- Mógłbyś mnie kiedyś tam zabrać - powiedziała cicho i odwróciła się uśmiechając lekko. - Proszę, nie wychodź więcej... martwiłam się o ciebie.

- Wychowałem się na ulicy, Lydia. To moje życie, nie musisz się martwić - potargał jej włosy. 

- Nie muszę, nie muszę... nie bądź taki mądry. - prychnęła - jestem kobietą, mam taki gen z napisem "zamartwianie się", jak prawie każda kobieta.

Zaśmiał się cicho.

- To będziesz miała ciężkie życie przez te trzy tygodnie.

- Dan... - oparła ręce na biodrach - nie tylko ja się martwiłam tym, że znikłeś bez słowa, zdajesz sobie z tego sprawę?

- Z Blakiem już rozmawiałem.

- I...?

- I nic. - Dokończył jedzenie. - Dzięki za śniadanie.

Wstał z miejsca.

- Proszę bardzo. Na zdrowie... - poczochrała go po włosach. - A dzisiaj czemu wychodzisz? -rzuciła szybko widząc, że chłopak zmierza w kierunku wyjścia.

- Żeby uświadomić coś Blakowi.

Wyszedł z kuchni i poszedł do sypialni.

Lydia wychyliła się z kuchni i zawołała za nim:

- Masz świadomość, że nie tylko ty masz umowę z panem Rifgardem?

Wróciła do kuchni, ale nie wiedziała, czy Dan ja usłyszał. Usłyszał, ale nie miał siły już do niej schodzić. Zasnął niemal od razu po tym jak się położył.

Blake, siedzacy w swoim gabinecie, potarł zmęczone oczy. Nie spał tej nocy, a teraz czuł się jeszcze sfrustrowany zachowaniem Dana. Odchylił się do tyłu na fotelu i przymknął oczy. Był cholernie niewyspany. Zaklął pod nosem i położył się na kanapie stojącej w rogu gabinetu. Usypiając poczuł, że ktoś wchodzi do pokoju i przykrywa go kocem. Nie otworzył oczu nawet, gdy poczuł delikatny dotyk na ramieniu.

- Dobranoc, panie Rifgard.

Cichy głos Lydii przebił się do zmęczonego mózgu mężczyzny. Odpłynął w sen.

Dan obudził się w nocy. Spał dłużej niż przypuszczał. Podniósł się z łóżka. Zauważył, że na stoliku przy łóżku stał kubek z kakao i świeżo upieczona bułka. Napój był jeszcze ciepły. Uśmiechnął się delikatnie i zjadł bułkę, a potem wypił kakao. Wyszedł z sypialni poszukać Blake'a. Mężczyzny nie było ani w salonie, ani w kuchni. Nie mógł też znaleźć nigdzie Lydii, która pewnie sprzątała pokoje. Drzwi do gabinetu były lekko uchylone. Wszedł tam cicho, nie chcąc narobić hałasu. Blake leżał na kanapie, a koc zsunął się na podłogę. Na jego twarzy, mimo snu, widoczna była duża zmarszczka pomiędzy brwiami, jakby martwił się nawet przez sen. Dan westchnął cicho i podniósł z ziemi koc, okrywając mężczyznę. Usiadł obok niego, przyglądając mu się. Mężczyzna poruszył się przez sen i jęknął. Wyraźnie słyszalne było w tym jęknięciu imię Dana. Zawahał się przez chwilę, a potem przeczesał jego włosy palcami i uśmiechnął się lekko. Blake westchnął, jednak nie obudził się.

Dan nagle stracił ochotę na jakiekolwiek wychodzenie. Był ciekaw o czym śnił Blake.
Brunet poruszył się znów niespokojnie otwierając powoli oczy. Bez słowa popatrzył na przyglądającego mu się chłopaka.
- Chodź ze mną do szpitala - powiedział nagle Dan.

- Gdzie? -  mina Blake'a wyrażała całkowite zdezorientowanie.
 - Do mojego przyjaciela. - wyjaśnił chłopak.
- Dlaczego chcesz bym tam z tobą poszedł? - Blake'e usiadł powoli, przecierając ręką twarz.
- Opowiadałem mu o tobie. Chciałby cię poznać.
- Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł.

Blake przypatrywał sie uważnie twarzy blondyna.
 - Dlaczego? - Dan nie dawał za wygraną

- Po prostu tak uważam. Może innym razem. - uciął Blake i  pochylił się w jego stronę, jakby zamierzając go pocałować, ale najwidoczniej zrezygnował z tego pomysłu, prostując się i wstając z kanapy.

- Więc wyjdź gdzieś ze mną. - Dan też wstał z miejsca.
 - Wczoraj nie byłeś taki chętny do jakiejkolwiek kooperacji. Już ci się odmieniło? - Blake prychnął nie wiedzieć czemu zirytowany.
 - Rozumiem, że mam dotrzymać obietnicy i sobie pójść? - Skierował się do wyjścia.
- Dan... - mężczyzna zaczął i urwał.
 Chłopak odwrócił się w jego stronę, wyczekując ciągu dalszego.
- Nie lubię szpitali - powiedział krótko brunet, odwrócił się i podszedł do okna.
 - Powiesz mi dlaczego czy nie powinienem dopytywać?

- Po prostu nie lubię - powiedział Blake zimno, mimo że w środku aż skulił się od wspomnień.
 - W porządku. Ale wiesz co? Dalej chcę ci pokazać miejsce, gdzie możesz się wyładować. Pójdziesz ze mną?
 - Do łóżka? - podniósł brew i uśmiechnął się sugestywnie. Dan prychnął.

- Nie, nie do łóżka.
- Nie znam lepszego sposobu na wyładowanie niż intensywny, ostry seks - powiedział prawie że pieszczotliwie, co w połączeniu z treścią zdana zabrzmiało zdecydowanie dziwnie.

- Cóż, kilku gejów się tam znajdzie, więc jeśli nic innego nie pomaga...
- Kilku gejów? Przecież mam ciebie, nie potrzebuję nikogo innego.

- Widzisz, mamy pewien problem. Ja nie pomogę ci się wyładować. Nie przepadam za ostrym seksem.

- A próbowałeś? - uśmiechnął się Blake, unosząc lekko kącik ust.
- Nawet nie zamierzam. - Podszedł do niego powoli. - Może do tej pory z nikim nie byłem, ale jakieś doświadczenia z czasów, kiedy byłem naiwnym smarkaczem mam i nie przemawiają na korzyść twojej propozycji.
 - Może pora zdobyć nowe doświadczenia? - zapytał Blake. - Może miałeś złego partnera?
 - Cóż, nie wątpię w to, był prawdziwym sukinsynem. Ale wciąż mi nie odpowiedziałeś, czy gdzieś ze mną wyjdziesz.
 Blake odwrócił się zrezygnowany.
- Niby gdzie?
- Zobaczysz - uśmiechnął się tajemniczo.
- Nie ma "zobaczysz gdzie". Mówisz, gdzie chcesz iść, a ja się zastanowię. Chyba nie myślałeś, że na serio zgodzę się na coś w ciemno?
Dan westchnął cicho.

- Do klubu bokserskiego.
Blake otworzył szeroko oczy.

- Nie ma mowy - ton jego głosu nie pozostawiał złudzeń. Mężczyzna oparł się lekko o ścianę, przypominając sobie jak ojczym ćwiczył z nim boks. A raczej na nim. Złamany nos i wielokrotnie obite żebra goiły się zbyt długo, by zapałał sympatią do tego typu sportu.

- Dlaczego? To świetny sposób na wyładowanie się. A ja mam cały klub dla siebie.
- Droga wolna, mnie w to nie mieszaj. - na czole Blake'a pojawiły się kropelki potu, które szybko otarł. Czuł jak jego oddech przyśpiesza, co sprawiło, że był zły na siebie i swoje zdradzieckie reakcje.
Dan obserwował go przez chwilę, ale odpuścił. - W porządku.
- Masz jeszcze jakieś inne pomysły na spędzenie wieczoru? - mężczyzna odetchnął głęboko, uspokajając się powoli.
- Nie, poza tym nic nie przychodzi mi do głowy.
- Na pewno?
- Obawiam się, że tak.
- Szkoda - powiedział krótko Blake i usiadł przy biurku.

- Cóż, najwyraźniej będę musiał iść sam.
- Najwyraźniej tak - głos Blake'a pozbawiony był wszelkich emocji.

- Młody naprawdę chcę cię poznać - mruknął, siadając na jego biurku.

- Nie zawsze dostaje się to co się chce - na czole starszego mężczyzny znów pojawiła się zmarszczka.

- Nie lubisz szpitali. Ale jakbyśmy spotkali się z nim poza nim?

- Czemu drążysz ten temat? - spytał cicho, nie patrząc na niego

- Mówiłem ci, że jestem przewrażliwiony na jego punkcie. A on chciałby poznać kogoś, dzięki komu będzie mógł mieć normalne życie.

- Ciebie chyba już zna? To tobie wszystko zawdzięcza.

- To twoje pieniądze.

- Ale ty je zdobyłeś. Swoim "poświęceniem" - rzucił z ironią.

- Jeśli właśnie próbowałeś mnie zniechęcić do rozmowy z tobą, to ci się udało. A on o tym nie wie. Nie wie, czym się zajmuję.

- Więc co mu o mnie mówiłeś, jeśli nie to, że ze mną mieszkasz i zawarłeś swojego rodzaju - zakasłał cicho - układ?

- Że jesteś znajomym znajomego, który był tak dobry i pożyczył mi pieniądze.

- Znajomym znajomego...? Ciekawe wytłumaczenie. Uwierzył? - Blake popatrzył na niego sceptycznie.

- Nie miał powodów, żeby nie wierzyć. -  wyjaśnił Dan.

- Ale to i tak nie zmienia faktu, że nie czuję naglącej potrzeby by poznać tego twojego "młodego" - odpowiedział stanowczo, czując, że potrzebuje kawy.

- Ma na imię Matthew.

- No jasne, znajomość jego imienia sprawiła, że poczułem nieprzepartą ochotę by go poznać - Blake parsknął z ironią, kręcą głową.

Dan prychnął pod nosem.

- Naprawdę za każdym razem, kiedy czegoś chcę, muszę cię czymś przekupić?

- Przekupić? To takie... brzydkie słowo. Bardzie podoba mi się "przekonać" - brunet uśmiechnął się kpiąco.

Blondyn parsknął i wychylił się, całując go mocno. Mężczyzna sapnął zaskoczony, oddając pocałunek. Dan przesunął językiem po jego wardze i pogłębił go. Blake położył dłoń na jego policzku i pogłaskał go niemalże  czule. Niemalże, bo w jego oczach wciąż błyszczała stanowczość. Oderwał się od niego po chwili.

- To jak? Pójdziesz?

- Masz jakieś błędne przekonanie o mocy swoich pocałunków. - poklepał go protekcjonalnie po policzku. - Powiedziałem, że nie interesuje mnie ten twój cały Matthew i to się nie zmieniło.

- Pocałunek miał być jedynie zapowiedzią. Ale skoro nie chcesz…

Zszedł z biurka.

- Wszystko robisz interesownie, co? Myślisz, że to jest udany sposób na życie? Ciągłe "coś za coś"? - spytał zdegustowany Blake.

- Sam powiedziałeś, że ci to odpowiada.

- Przywykłem do takiego trybu życia. - rzucił lakonicznie. - To nie do końca jednoznaczne z tym, że się mi to podoba. Poza tym... Twoje pocałunki są już "wliczone w pakiet" innej umowy, czyż nie? - zasygnalizował cudzysłów, robiąc palcami obu rąk haki w powietrzu.

- Nie powiedziałbym. Do dopełnienia umowy zostało mi tylko mieszkanie tutaj. Nie wyraziłeś się wtedy zbyt jasno, Blake.

Mężczyzna zamyślił się na chwilę.

- Cóż, obawiam się że masz rację. Ale mieszkanie tutaj też nie wychodzi ci najlepiej, skoro preferujesz noclegi poza moim łóżkiem.

- Mieszkanie tutaj nie oznacza spania w twoim łóżku. Musisz nauczyć się lepiej formułować umowy. I odpowiadając na twoje wcześniejsze pytanie. Nie uważam, żeby to był dobry sposób na życie. Ale co innego, jeśli się tego życia nienawidzi.

Wyszedł.

Blake pokręcił głową. Czuł, że zdecydowanie traci kontrolę nad sytuacją. Był ciekaw jak to wszystko się potoczy dalej.

Dan poszedł do kuchni. Czasami rozmowy z Blakiem były bardzo męczące. Gdy wszedł do pomieszczenia pierwsze, co rzuciło mu sie w oczy, to ziewająca raz po raz Lidia, polerująca widelce.

- Zmęczona? - Usiadł przy stole, przyglądając się jej.

- No, nie każdy mógł sobie pozwolić na całodzienną drzemkę - spojrzała na niego z ukosa.

- Nie spałem w nocy - uniósł ręce w obronnym geście.

- A kto ci bronił? - w jej głosie brzmiała nutka złości, jednak na jej twarzy jak zwykle błąkał się delikatny uśmiech.

- Miałem przynajmniej czas na rozmyślanie.

- I co wymyśliłeś? - odłożyła sztućce i położyła ręce na stole, kładąc na nich policzek i przymykając oczy.

- Niestety nic. Raczej rozmyślałem o tym co będzie potem, jak to się już skończy.

- Naprawdę chcesz by to się skończyło? - spytała mamrotliwie.

- Nie ma znaczenia czego ja chce. I tak się skończy.

- Czy ty naprawdę musisz być taki durny? "Nie ma znaczenia czego ja chcę" - zaakcentowała zmienionym głosem. - Właśnie to ma największe znaczenie! Idź do Blake'a i daj mu to, co tylko ty możesz mu dać - tony złości były coraz lepiej słyszalne.

- To nie jest takie proste, Lydia. To jak się wczoraj o mnie martwiliście... Oboje. To było miłe, wiesz? Nikt nigdy nie przejmował się nawet tym czy jeszcze żyję. Chyba, że miałem u tego kogoś jakiś dług. Ale Blake'owi zależy na seksie. A ja tego nie chcę.

- Tak samo jemu zależy tylko na seksie, jak mi na tym, by zdobyć doktorat z chemii gospodarczej - prychnęła, prostując się i wpijając w niego spojrzenie jasnych oczu.

- Wybacz, nie potrafię czytać ludziom w myślach. A Blake nie jest łatwym człowiekiem.

Lydia podniosła się i zbliżyła, tylko raz lekko się potykając. Gdy podeszła bliżej, Dan mógł wyczuć zapach alkoholu. Oczy Lydii błyszczały. - Martwiłam się o ciebie, bo cię lubię. A Blake'owi zależy na tobie. Myślisz, że jakby tak nie było to bym tak mówiła? Trochę go znam, pamiętaj o tym. On nieprędko odkryje się ze swoimi uczuciami o ile w ogóle to zrobi. Ale to nie powód, żeby sobie utrudniać, nie sądzisz?

- Moje życie jest skomplikowane. - Spojrzał na nią uważnie. - Nie powinnaś pić.

- Nie mów, że cię nie ciągnie do niego?

- Nie mówię, że nie. Ale ja potrzebuję zapewnienia.

- No to sobie poczekasz! - prychnęła i wróciła na swoje miejsce, poświęcając całą uwagę wykonywanej czynności.

- Dzięki za zrozumienie. Myślisz, że tylko Blake miał trudne życie? Dla mnie okazywanie uczuć jest równie trudne.

- Obaj jesteście siebie warci... - westchnęła cicho i zaczęła jeszcze raz - Dan. Litości. Czemu tak bardzo się upierasz by nic nie robić? Stoicie w miejscu i żaden z was nie zrobi choćby małego kroczku. Blake'a znam i wiem, że jest niereformowany, ale ty...?

- A mi nie wystarczą twoje słowa. Przykro mi. Nie zrobię nic jeśli Blake nie powie mi, że chociaż chce spróbować.

- Posłuchaj. Spróbuj. To nie boli. A ja ci gwarantuję, że jeśli użyjesz odpowiednich słów to Blake zrobi dla ciebie wiele. I pamiętaj co ci mówiłam o jego kręgosłupie - puściła mu oczko.

- Jasne - mruknął sceptycznie i wstał. - W porządku, ale ty będziesz odpowiadać za moje załamanie nerwowe. - Wyszedł z kuchni i wrócił do Blake‘a.

Ten siedział w takiej samej pozycji w jakiej kilka minut wcześniej zostawił go chłopak. Zastanawiał się, czy faktycznie powinien zgodzić się na to całe spotkanie z tym kalekim chłopakiem, na którym Danowi tak bardzo zależało.

Wszedł do niego i oparł się o drzwi.

- Co, gdybym chciał z tobą spróbować?

Blake wstał i podszedł do niego gwałtownie.

- S-spróbować? - zająknął się. Jeszcze nikt go w życiu tak nie zaskoczył.

- Tak, spróbować. Co wtedy?

Blake wpatrywał się w niego wielkim oczami. Czuł totalny mętlik w głowie. Pochylił się nad nim i położył mu rękę na ramieniu. - Wtedy... podejrzewam, że wtedy wszystko by się zmieniło - zawiesił wzrok na jego oczach. Tak bardzo chciał go teraz pocałować!

- Więc chciałbym tego. Ale musiałbyś mi pomóc.

Pocałował go lekko. Blake westchnął.

- Pomóc?

- Potrzebuję pieniędzy, mówiłem ci. Więc dopóki nie znajdę jakiejś pracy...

Blake wciąż był w głębokim szoku. Przytulił Dana mocno do siebie, pieszcząc oddechem jego ucho. - Wszystko, czego będziesz potrzebował... - szepnął. Zdawał sobie sprawę, jak bardzo irracjonalne jest jego zachowanie, jak bardzo niepodobne do niego, ale to co czuł było zupełnie mu nieznane.

Dan objął go za szyję.

- Nie chcę tylko seksu Blake. Chcę gdzieś z tobą wyjść, rozmawiać...

Blake zesztywniał lekko. Czuł się ogłuszony tą sytuacją. Już pół roku temu, odkąd wszedł do mieszkania Dana poczuł coś do tego chłopaka. Coś co nie pozwoliło mu go po prostu wykorzystać seksualnie. Od początku go intrygował, ciekawił i podniecał. Te wszystkie ich dotychczasowe utarczki słowne w żaden sposób nie sugerowały takiego rozwoju sytuacji.

- Mogę tego od ciebie oczekiwać?

Mężczyzna pokiwał powoli głową. Nie do końca był pewien, czy sprosta oczekiwaniom Dana, ale miał zdecydowany zamiar spróbować.

- I nie możesz do niczego mnie zmuszać, ani choćby próbować się na mnie wyżywać.

Blake pochylił się nad nim, obejmując jego twarz dłońmi i zaczął go całować. Stanowczo, ale delikatnie. Dan oddał pocałunek, przymykając oczy. Powoli przesunął ręce na jego plecy, zaczynając je masować. Oderwał się od niego po chwili.

- Muszę zadzwonić do szefa.

Blake, który dotkliwie czuł swój wzwód napierający na zamek jego spodni oparł brodę na czubku jego głowy. - Koniecznie teraz...?

- Teraz. Potem mogę zrezygnować.

Blake jęknął w duchu, wypuszczając chłopaka w objęć. - Nie chciałbym żebyś zrezygnował. - jego głos zabrzmiał wyjątkowo cicho.

- Więc nie daj mi powodu. - Wyjął komórkę z kieszeni i wybrał numer.

Mężczyzna klął w duchu, jednak jego twarz pozostawała spokojna.

- I zrób coś z tym - spojrzał znacząco na jego krocze. - Ja ci nie pomogę.

Blake zdębiał.

- Co? - spytał, czując się wybitnie głupio.

- Słyszałeś. To, że chcę spróbować nie znaczy, że od razu zgadzam się na ciągły seks.

- Ciągły? - Blake poczuł się jakby zrobiono go w balona.

- Mam dość seksu na jakiś czas. Są inne rozrywki.

Mężczyzna przetarł twarz dłonią i potarł nasadę nosa.

- Idę pod prysznic - jego głos był spokojny, jednak w jego wnętrzu coś się zdecydowanie burzyło.

Dan uśmiechnął się rozbawiony.

- Nie martw się. Nie będę okrutny i nie będę tego przeciągał. - Pocałował go w policzek i zaczął rozmowę z szefem.

Jednak Blake zamiast do łazienki skierował się do kuchni. Zastał tam przysypiającą Lydię.

- To twoja sprawka, tak?

Dziewczyna popatrzyła na niego ciepło, jednak nie powiedziała ani słowa. Mężczyzna podszedł do niej i przytulił lekko, całując w skroń.

- Nie wiem czemu to robisz, ani tym bardziej JAK udało ci się przekonać Dana do takiego zachowania, ale ... dziękuję.

Dziewczyna wtuliła się lekko w jego ramiona, jednak po chwili odsunęła się. - Nie schrzań tego, co? - po czym wstała i wyszła z kuchni.

Mężczyzna po kilku minutach wyszedł z pomieszczenia, tym razem faktycznie kierując się w stronę łazienki.

Dan skończył już rozmawiać z szefem i sam wyszedł z gabinetu.

Blake idąc po schodach rozpiął koszulę, którą zostawił na oparciu fotela, przechodząc przez sypialnię do łazienki. Tan rozebrał się już do naga i wszedł pod natrysk. Ustawił letnią wodę i pozwolił, by ta spływała po jego ciele.

Dan był tam po chwili. Stanął w drzwiach, opierając się o framugę i przyglądając się mu.

Blake sięgnął po szampon i zaczął myć włosy, ustawiając się tak by woda spływała po jego naprężonym członku.

Uśmiechnął się lekko, nic nie mówiąc.

Gdy wypłukał pianę, przetarł zamknięte do tej pory oczy i zauważył stojącego w drzwiach Dana. Wychylił głowę zza przezroczystej zasłonki - Załatwiłeś?

- Taaaak. Musiałem odsuwać telefon od ucha.

- Czyżby twój pracodawca nie był zadowolony, że rzucasz tę fuchę? - jego głos był trudno słyszalne przez szum wody.

- Niestety. - Uśmiechnął się lekko.

- Musiałeś być opłacalnym pracownikiem, czyż nie? - czy jemu się tylko wydawało, czy w swoim głosie usłyszał lekką nutę zazdrości?

- Dobrze wiesz, że tak. - Przyglądał mu się przez chwilę, a potem rozebrał się szybko.

- No, nie jestem pewien, czy wiem to AŻ tak dobrze, jakbym chciał - uśmiechnął się kpiąco, zauważając z ukontentowaniem, że mężczyzna się rozebrał. Schował głowę z powrotem za zasłonkę i nalał na dłoń żel, który zaczął rozsmarowywać po ramionach i torsie.

- Doprawdy? - Wszedł do niego i objął go ramionami od tyłu. - A jak dobrze chciałbyś wiedzieć?

Blake spiął się lekko czując Dana za plecami. Nie wiedział, czy ten znów nie chce go tylko dręczyć. Zdecydowanie nie lubił takich zabaw, które polegały na rozbudzeniu jego podniecenia i zostawieniu samemu sobie.

- Tak dobrze jak to tylko możliwe - odpowiedział z pewną dozą dystansu.

- Jesteś spięty... - mruknął mu cicho do ucha.

- Tylko trochę. To przez pracę. - mruknął, wyślizgując się z uścisku Dana i podstawiając się bardziej pod strumień wody.

- Już mnie nie chcesz?

- Bzdury opowiadasz. Sam mówiłeś, że nie chcesz seksu.

- Że nie chcę tylko seksu. Powiedzmy... Oddam ci się, jeśli potem gdzieś ze mną wyjdziesz.

- Nie musisz mi się oddawać. I możemy wyjść na miastu jutro. Zresztą, już jest jutro. Do rana zostało raptem kilka godzin.

- Wiesz co? Zaczynam odnosić wrażenie, że nie rozumiesz moich insynuacji.

- Nie utrudniaj, co? Skoro mam nie nalegać to nie nalegam - zaśmiał się Blake krótko i nieszczerze.

- Więc chcesz tego czy nie?

- Tego...? - odwrócił się i zlustrował spojrzeniem Dana, który wyglądał na zdezorientowanego. - Chcę mieć cię w łóżku, ale poczekam aż będziesz na to gotowy - powiedział powoli.

Parsknął.

- Zdefiniuj wyraz „gotowy”. Już to robiliśmy, nie?

- Na to pytanie znasz przecież odpowiedź. - spłukał z siebie pozostałości żelu i zakręcił wodę. Sięgnął po ręcznik i wycierając się rzucił: - Jak już się umyjesz, i będziesz chciał pogadać czy coś, to będę w salonie.

Dan westchnął cicho i sam zaczął się myć, rezygnując z próby przekonywania go. Blake tymczasem przebrał się w strój do spania i przeszedł do salonu. Wlał sobie whisky i usadowił w swoim ulubionym fotelu. Czuł się dziwnie. Niby wiedział co, a raczej kto skłonił Dana do wyjścia z inicjatywą, co mu się podobało, ale nie bardzo wiedział, jak to ma dalej funkcjonować. Te wszystkie dziwne zastrzeżenia dotyczące dominacji i wiązania w czasie seksu. Nie chciał z tego rezygnować. Ale najwyraźniej Dan ma nieco inne podejście do pewnych spraw. Nie, żeby tego nie rozumiał, ale nie podobał mu się przesadny upór chłopaka. Westchnął, upijając łyk alkoholu. Dan zszedł tam po dłuższej chwili w samych bokserkach. Usiadł na jego kolanach. Blake spojrzał na niego nic nie mówiąc.

- Tylko nie wypij za dużo - powiedział rozbawiony, przypominając sobie, jaki Blake był, kiedy się spił.

- Nie mam takiego zamiaru - mruknął. Po raz pierwszy od bardzo dawna czuł się nieswojo.

- Dalej jesteś spięty - mruknął.

- A ty dalej jesteś spostrzegawczy. Brawo - rzucił z ironią i upił kolejny łyk.

- Powiesz mi dlaczego?

- Dlaczego jesteś spostrzegawczy...? Nie wiem, to chyba wrodzone, nie?

- Dlaczego jesteś spięty.

- Przez pracę. - skłamał szybko.

- Wcale nie przez pracę. Nie denerwowałbyś się nią tak bardzo.

- Jestem zapracowanym człowiekiem. Stresy w mojej pracy są na porządku dziennym - westchnął cicho, gładząc go po brzuchu

- Ach, tak? - mruknął cicho na jego dotyk.

- Zdecydowanie. Czyżbyś miał inną teorię?

- Możliwe. Ale chyba zachowam ja dla siebie.

- Chyba? - Blake pochylił się i pocałował go w ramię, cały czas zastanawiając się, jak teraz będą wyglądały ich relacje.

- Raczej tak. Chyba na pewno.

Blake odchylił się na fotelu. I jak on miał rozmawiać z tym chłopakiem skoro z niego nie dało się wyciągnąć nic konstruktywnego? Ciągłe uniki, jakieś wymówki, czepianie się szczegółów. Westchnął ciężko.

- Jak chcesz.

Dan spojrzał na niego uważnie i westchnął.

- Gdybyśmy mówili wszystko wprost, byłoby dużo łatwiej, nie uważasz?

- I kto to mówi - mruknął Blake, przecierając kciukiem i palcem wskazującym oczy. 

Zaśmiał sie cicho.

- Wiem.

Blake jednym haustem dopił zawartość szklanki i pochylił się nad ustami dana, muskając je lekko własnymi.

- To co chciałbyś mi powiedzieć?

- Nic, jeśli ty nie powiesz mi, co cie dręczy.

- Ty mnie dręczysz, Dan - szepnął, niemalże czule.

- Ja? Dlaczego?

- Bo nie jestem w stanie cię zrozumieć. Nie umiem przewidzieć jak się możesz zachować. Zaskakujesz mnie na każdym kroku i bywa, że negatywnie. Myślę o tobie i nie jestem w stanie cię jednoznacznie określić

- Taki już jestem. Prawda jest taka, że mnie nie znasz.

- A ty, znikając na całe noce, nie ułatwiasz mi tego, bym cię poznał. Zatem - jest coś co chciałeś mi powiedzieć lub o coś zapytać?

- Będziesz mi to wypominał? Proszę bardzo, ja mogę wspominać to uderzenie.

- Dan... - Blake zacisnął zęby i przymknął oczy - ... proszę cię, nie wyprowadzaj mnie z równowagi. I powiedz co takiego zrobiła Lydia, że do mnie przyszedłeś. - powiedział powoli.

- Nic. Tylko ze mną rozmawiała. To chyba ja tęsknię do normalności.

- Normalności, Dan? I zdecydowałeś, że ja będę odpowiednim partnerem do tego? - spytał, powoli przesuwając dłoń wzdłuż jego nagich pleców

- Normalności z nuta ryzyka.

Dan powoli przesunął wargami wzdłuż jego szyi.

- Nutą ryzyka, co? Ale wiązać się zabroniłeś - wymamrotał, odchylając nieco głowę do tyłu, a dłoń kładąc nad linią pośladków.

- Aż tak ci na tym zależy?

- Po prostu lubię mieć pełną kontrolę nad partnerem - uśmiechnął się oszczędnie i lekko przytulił Dana do siebie.

- Ja wolę mieć jakąś drogę ucieczki. Ale od czasu do czasu mogę przystać na twoje warunki.

- Drogę ucieczki? To brzmi tak, jakbyś myślał, że mam w planach chłostę i przypiekanie żywym ogniem - mruknął mu do ucha. Pogłaskał go po ramionach i plecach raz jeszcze i całując w skroń spytał: - Przechodzimy do sypialni?

- Spodziewam sie po tobie wszystkiego. - Wstał na nogi.

- A ty... co preferujesz w łóżku? - spytał wychodząc za nim z salonu i kierując się w stronę sypialni.

- Myślę, ze swobodę - wszedł do sypialni, a potem zamknął za nimi drzwi.

- I jak ta swoboda... miałaby wyglądać? - podszedł do niego od tyłu, kładąc mu ręce na brzuchu i opierając brodę o czubek jego głowy.

Uśmiechnął sie lekko.

- Nie sądzę, żebyśmy dogadali się w tej kwestii. Czuję się lepiej, kiedy mam jakąś drogę ucieczki. Ale mogę z niej zrezygnować.

- W zamian za? - szepnął, przenosząc dłonie na jego sutki i zaczynając je pieścić. Blondyn przymknął oczy.

- Za nic.

- Za nic? Zaufasz mi? - owionął jego ucho ciepłym powietrzem, po czym wsadził do środka język i delikatnie polizał.

Zadrżał lekko.

- Mam nadzieje ze nie będę tego żałował.

- Żałowałeś tamtego porannego seksu? - spytał, przechodząc do pieszczot drugiego ucha. Jedną dłonią nadal pieścił sutek chłopaka, a drugą wsunął w materiał jego bokserek.

- Nie... ale to co innego. - Odchylił lekko głowę.

- Powiedziałem, że nie zrobię ci nic wbrew twojej woli. Pytanie brzmi zatem, czy chcesz być związany. I jeśli tak, to jak? - korzystając w odchylonej głowy chłopaka Blake pocałował go w szyję. Dłonią zaczął masować lekko jego penisa.

- Stawiasz mnie w kłopotliwej sytuacji. Same ręce? - Przygryzł lekko wargę.

Blake zaśmiał się cicho.

- Jesteś aż nadto łaskawy... - dłonią którą dotychczas trzymał na jego klatce piersiowej odwrócił jego twarz nieco bardziej w swoją stronę i pocałował leniwie, ale z pasją.  Dan oddal pocałunek, odwracając się w jego stronę. Blake, pogłębiając go, przełożył obie ręce na pośladki Dana i przyciskając je, przysunął chłopaka bliżej siebie. Postąpił kilka kroków do przodu sprawiając, że Dan zaczął się cofać. Gdy łydki chłopaka zatrzymały się na brzegu łóżka Blake położył go na nim, rozkładając jego ręce. Przy tym wszystkim nie przerywał pocałunku. Zamknął oczy, rozluźniając się. Blake wyciągnął nie wiadomo skąd sznur oprawiony welurem i związał mu jeden nadgarstek, przywiązując wyciągniętą luźno rękę do ramy łóżka. Drugą rękę przybliżył do swojej twarzy i złożywszy na jej wierzchu subtelne cmoknięcie włożył do ust jego palec wskazujący i zaczął ssać.

Dan zaśmiał się cicho.

- Dawno nie byłem z kimś, kto byłby tak czuły.

Blake spojrzał na niego i wysunął na chwilę jego palec z ust.

- Każdy ma jakieś swoje małe zboczenia, młody.

Powiedziawszy to, skupił się na jego środkowym palcu, również zaczynając go ssać.

- Nie mówię, że to złe - uśmiechnął się.

Brunet przestał ssać jego palec, za to zaczął składać szybkie, lekkie pocałunki na całej dłoni. Połasił się przez chwilę policzkiem do jej wnętrza, a następnie pochylił się i również przywiązał ją do ramy łóżka.

- A jeśli już jesteśmy przy tej rozmowie... - siedząc na jego biodrach, zaczął masować jego klatkę piersiową - ... to kiedy ostatni raz byłeś w związku nie za pieniądze? - spytał przyglądając mu się uważnie. Spojrzał na węzły, oceniając je.

- Trudno nazwać to związkami. Po prostu sypiałem z facetami. A w związku byłem chyba kiedy miałem 17 lat.

Blake pochylił się nad nim i polizał po szyi.

- I czemu się skończyło?

- Nie chce rozmawiać o tym, kiedy jestem z tobą w łóżku.

- A o czym chcesz rozmawiać? - pocałował go krótko, ale mocno w usta. - Jakieś sugestie, gdzie miałbym cię dotknąć, polizać... ugryźć? - przypatrywał się jego twarzy, a dłonie zaczęły gwałtowniej go głaskać.

- Zdam się na ciebie - nie mając dużego pola manewru przesunął stopą po jego łydce. - Tylko nie przesadź.

Blake ugryzł go lekko w szyję, by za moment zassać się w tym miejscu. Pogłaskał go po policzku.

- Dan... doceń, że daję ci możliwość decydowania co do poszczególnych kroków. Coś na kształt swoistej swobody. Rozumiesz? Jesteś związany, więc jesteś już mój, ale nie tracisz kontroli nad tym co się dzieje - szeptał szybko.

- Doceniam Blake. Ale mówiłem, że ci zaufam. Powiem, jeśli coś będzie mi przeszkadzać.

Blake przymknął na chwilę oczy. Policzył w myślach do trzech i otworzył je z powrotem. Uklęknął nad nim w rozkroku, ale już chwilę później naparł delikatnie kolanem na jego krocze, pochylając się nad nim i obcałowując obojczyk. Dan westchnął cicho.

- Lubię twoje pocałunki.

- Lubię całować. Jesteś pierwszym, któremu to nie przeszkadza - uśmiechnął się do niego.

Zdecydowanie robił to ostatnio częściej niż zazwyczaj. Zazwyczaj tylko wykrzywiał wargi w marnej imitacji uśmiechu. Ale przy Danie czuł się inaczej. Fakt, że chłopak mu zaufał dodatkowo go podniecał. Z obojczyka przesuną usta w bok, zaczynając go całować nad pachą, a paznokciami delikatnie drapał go po bokach.

- Nie wiem jak komuś mogłyby przeszkadzać twoje pocałunki.

Patrzył na jego twarz z lekkim zafascynowaniem. Blake miał ładny uśmiech.

- Moi dotychczasowi... partnerzy - prawie wypluł to słowo, mając na myśli wszystkich tych, których kupował na dobę - ... uważali że to zbytnio spowalnia całą akcję. I że jest to... - urwał i spojrzał gdzieś w bok, pesząc się. Polizał go po ramieniu i pocałunkami zszedł w stronę zgięcia łokcia, gdzie poświęcił kilka chwil na składaniu pocałunku przy pocałunku.  

- Że jest to? - mruknął cicho.

Blake uniósł głowę i zaczął całować jego drugi obojczyk. Po chwili ciszy przerywanej odgłosami pocałunków Blake niemal niesłyszalnie dokończył. -... typowo kobiece, niegodne mężczyzny upodobanie. Dan zaśmiał się.

- W takim razie ja też jestem typowo kobiecy.

Blake po raz kolejny uśmiechnął się zaczynając lizać i podgryzać delikatnie jego żebra. Zaczynał od mostka i systematycznie wychodził z pieszczotami na zewnątrz. Przesunął się na klęczkach nieco w dół i skupił na jego brzuchu, od czasu do czasu liżąc jego pępek. Zaczął też masować drażniąco powoli jego uda. Dan mruknął głośniej, zginając lekko nogę w kolanie. Wciąż miał na sobie bokserki. Blake aż zapatrzył się na jego nogę, czując gorąco rozchodzące się po całym ciele. Ten chłopak był po prostu niesamowicie podniecający w swoich gestach. Wciąż skupiając się na jego pępku, przesunął dłonie i przez nogawki bielizny pogłaskał go opuszkiem palca po pachwinie. Dan napiął lekko mięśnie i wciągnął powietrze ze świstem.

- Tutaj? - spytał cicho, raz jeszcze przesuwając opuszkami palców po wrażliwej skórze.

- To drażniące uczucie - odetchnął cicho.

- Jeszcze raz? - spytał, odsuwając lekko jedną dłonią materiał bokserek w dół, i polizał go po podbrzuszu.

- Może już wystarczy.

Blake szybkim ruchem pozbawił go bielizny i klęknął między jego nogami. Pochylił się i zaczął całować te miejsca, które przed chwilą głaskał. Nie dotykał ani penisa, ani jąder Dana. Po prostu składał powoli pocałunek przy pocałunku, od czasy do czasu podszczypując skórę zębami by za moment wilgotnym językiem zalizać ślady ugryzień. 

- Blake... wystarczy - starał się unormować oddech.

- Wystarczy? W sensie, że mam całkiem przestać? - spytał drażniąc się z nim. Pochylił się i liznął tylko co czubek żołędzi, by po chwili chuchnąć w to samo miejsce ciepłym powietrzem.

- Przestań się ze mną drażnić.

Blake uniósł się nad nim i włożył mu do ust dwa palce.

- Obśliń - rzucił stanowczo, drugą ręką zaczynając powoli masturbować chłopaka.

Dan postanowił już się z nim nie kłócić i zassał się na jego palcach. Brunet przez moment przebierał palcami w jego ustach, bawiąc się jego językiem, jednak po chwili zabrał rękę.

- Kolana do klatki piersiowej. Szeroko - zakomenderował.

- Naprawdę nie lubię tych twoich pozycji - mruknął, ale go posłuchał.

Usadowił się między jego nogami i zaczął dotykać jego odkrytą dziurkę zwilżonymi palcami. Nie wkładał ich jednak do środka, a jedynie masował i głaskał lekko pomarszczone miejsce. - Jakie pozycje lubisz? 

- Takie, które nie są tak cholernie żenujące.

- Masz jakąś swoją ulubioną? - spytał, pochylając się. Zabrał ręce, układając je na jego pośladkach i dodatkowo je rozchylając dotknął językiem delikatnej skórki wokół zwieracza.

Dan wciągnął gwałtownie powietrze nie odpowiadając. Blake splunął na jego otworek i rozprowadził ślinę językiem, delikatnie wsuwając jego koniuszek do środka. Uniósł głowę. - Pytałem, czy masz jakąś ulubioną pozycję?

- Nie mam...

- Aż dziwne... - westchnął lekko. - A jaki masz stosunek do zabawek? - mówiąc to naparł palcem na jego wejście. - No... wpuść mnie..- zamruczał przez zaciśnięte zęby napierając odrobinę mocniej.

- Cholera Blake. Przestań sie bawić.

- Bawić? Wolałbyś, żebym cię szybko przeruchał, dał ci się spuścić i zostawił w spokoju? Tego chcesz? - spytał głosem, którym posługiwał się podczas ich pierwszego spotkania.

Poczuł się urażony. Lubił przeciągać grę wstępną, a tu kolejny chłopak który go ponaglał. A już myślał, że Dan będzie inny. Że zrozumie.

- Wołałbym, żebyś przestał mnie zawstydzać - mruknął przez zęby.

- Spytałem, czy tego właśnie chcesz - wysyczał przez zaciśnięte wargi. Już się nie uśmiechał. Przestał także napierać na jego otworek palcem. Zawisł nad nim, patrząc mu w twarz.

Blondyn odetchnął cicho.

- Nie, nie tego chcę - spojrzał mu prosto w oczy.

Blake opadł na jego usta, całując go mocno, niemal agresywnie, jednak jego ręce powróciły do delikatnego, kojącego głaskania. Związany mężczyzna oddał pocałunek, unosząc się na tyle, na ile mógł. Blake westchnął i szybko przeniósł swoje gorące usta na podbródek, szyję, obojczyki, trącił lekko jeden sutek, przesunął językiem po brzuchu i wziął w usta naprężoną męskość chłopaka. Niemal od razu zaczął poruszać głową w górę i w dół. Dan jęknął głośno. Blake zwolnił minimalnie tempo, palcem znów pracując nad jego otworkiem. Tym razem nawilżył palce lubrykantem.

- Dan...?

Ten spojrzał na niego pytająco, nie panując nad oddechem. Blake patrzył na niego oczekując jakiegoś znaku negacji, gdy powoli wsuwał w niego palec. Rozciągał go przez kilka minut, a nie wyczuwając sprzeciwu, pochylił się całując po udach i pośladkach. Naparł na jego wejście drugim palcem, zatrzymując się i znów spoglądając na twarz leżącego chłopaka. Uśmiechnął się delikatnie.

- Teraz nie zrezygnuję.

- Chwała ci za to - parsknął śmiechem, czując jak część napięcia z niego ucieka. Na jego twarzy znów pojawił się swobodny uśmiech gdy zanurzył w jego wnętrzu drugi palec.

Dan odetchnął cicho, rozluźniając się w miarę możliwości. Blake rozciągał go powoli, ale wprawnie i już po kilku minutach z cichym westchnięciem zanurzył w jego wnętrzu trzeci palec.Zakręcił nimi delikatnie w jego wnętrzu, po czym zaczął nimi ruszać do przodu i do tyłu. Drugą ręką głaskał go powoli po pośladkach. Dan przeklął w tym momencie więzły ograniczające mu ruchy i objął go nogami w pasie, ściągając niżej, żeby go pocałować. Blake pozwolił się przysunąć, tym samym jednak mocniej wpychając palce do środka. Pocałował go mocno, by za moment zacząć delikatnie przygryzać jego wargi.

- Jesteś gotowy? - spytał, przerywając pocałunek i rozbierając się szybko.

- Tak - jęknął cicho w jego wargi.

Blake przytrzymał jego pośladki i nawilżył swojego penisa. Zaczął wsuwać się powoli, pokładając się na Danie i masując go rozluźniająco po podbrzuszu, brzuchu i bokach. Gdy dobił do końca pocałował go w mostek i zatrzymał się, dając chłopakowi chwilę do przywyknięcia. Dan odetchnął cicho. Wciąż nie był przyzwyczajony do tego uczucia. Blake zafalował lekko biodrami, trafiając niemal od razu w odpowiedni splot nerwów. Wysuwał się i wsuwał w powolnym tempie, za każdym razem trafiając idealnie w ten punkt. Blondyn zacisnął zęby, powstrzymując się od jęków. Całe jego ciało drżało.

- Nie musisz się powstrzymywać, Dan - zmienił lekko kąt wsuwania i przyśpieszył, dostarczając mu jeszcze większej przyjemności.

Zagryzł zęby na swoim ramieniu. Nie czul bólu, chciał tylko się powstrzymać.

- Taki z ciebie uparciuch? - spytał, zaczynając poruszać się w jego wnętrzu denerwująco powoli. Wyprostował się i złapał go za jego penisa, przesuwając kciukiem po jego główce i zaczął go stymulować, schodząc dłonią do jego jąder i ważąc je w dłoni. Ściskał je i luzował chwyt, a jego członek wsuwał się w jednostajnym rytmie do ciasnego wnętrza Dana, który jęczał cicho, nie mogąc wytrzymać napięcia.

- O tak, Dan, o tak - wydyszał Blake, słysząc jęk chłopaka. - Nie powstrzymuj się... - pchnął mocniej biodrami i przyspieszył ruchy dłoni.

Jęknął głośniej. Napięcie było zbyt wielkie, już ledwo wytrzymywał. Blake, słysząc to, poruszał się coraz szybciej, wyczuwając, jak penis chłopaka drży mu w dłoni. Pochylił się nad nim, pieprząc bez pamięci i obcałowując górną część klatki piersiowej.

- Dojdź dla mnie, Dan... dojdź - wysapał między jednym mocnym pchnięciem a drugim.

W końcu doszedł z głośnym krzykiem. Blake, czując zaciskające się na jego członku mięśnie, doszedł głęboko w chłopaku, spuszczając się obficie. Westchnął ciężko i nie wysuwając się, opadł na niego prawie że bezwładnie. Dan oddychał szybko, drżąc jeszcze. Blake wyciągnął się na nim, wysuwając z cichym mlaśnięciem mięknący powoli penis, uwalniając tym samym swoje nasienie które wypłynęło ze szparki Dana. Rozwiązał jego ręce i oparł czoło o jego obojczyk, wyrównując oddech. Chłopak rozmasował nadgarstki.

- Teraz znów potrzebuję prysznica.

Blake bez słowa zsunął się z niego. Spojrzał na niego zdezorientowany. Dan po seksie zamiast na odprężonego wyglądał jakby odrobił niechciany obowiązek. Mężczyzna usiadł na brzegu łóżka, odwracając się do niego plecami, nie chcąc się zdradzić wyrazem twarzy.

- Jasne, pewnie. Pójdę zaraz po tobie

Dan podniósł się do klęczek i objął go od tyłu.

- Hmm? Co tam?- odwrócił twarz w jego stronę.

- Chodź ze mną - pocałował go lekko w policzek. - Było bardzo przyjemnie.

Blake uśmiechnął się jak zwykle, samym tylko kącikiem ust.

- Miło mi to słyszeć.

Następnie wstał i trzymając sobie na brzuchu dłonie Dana zaczął iść w stronę łazienki.

- Mógłbyś częściej uśmiechać się tak, jak przed chwilą.

- Jak przed chwilą? - spytał nie rozumiejąc.

- Mhm. Kiedy byłeś we mnie. Masz piękny uśmiech.

Blake odwrócił się do niego całym ciałem, unosząc wysoko brwi. 

- Naprawdę?

- Naprawdę - uśmiechnął się.

- Jesteś pierwszym, który mi to powiedział - Blake pogłaskał Dana po głowie i pociągnął go w stronę łazienki. Ten zaśmiał się cicho.

- Widzę, że w wielu rzeczach jestem pierwszy.

- Zapewne nie raz tak będzie. Szczególnie że teraz jesteśmy... razem.

- To dobrze - weszli do łazienki. - Cieszę się.

- A kiedy ja dowiem się czegoś o tobie? Jak do tej pory dość skutecznie mnie spławiałeś - zmieścili się razem do kabiny, odwróceni do siebie twarzami.

- Możesz pytać.

- To o czym zaczęliśmy rozmawiać w łóżku. Twój związek. Co się stało, że się rozpadł?

- Ten facet był dupkiem. Chciał mnie zmuszać do czegoś, czego nie chciałem.

Namydlił dłonie i zaczął myć ramiona Blake.

- Do czego?- spytał, pozwalając się namydlać.

- Do seksu. Był gwałtowny a ja byłem głupim szczylem. W końcu doszło do tego ze chciał mnie zgwałcić.

- Zgwałcić? - Blake posłał mu zaniepokojone spojrzenie. - Co wtedy zrobiłeś?

- Uciekłem. Wyskoczyłem z 3 pietra. Na szczęście skończyło się tylko złamaną nogą.

- To dlatego ciągle mówisz o drodze ucieczki, tak? - Blake przytulił go do siebie, całując w czoło. - To dlatego czujesz się niekomfortowo podczas naszego seksu? Jestem zbyt natarczywy?

Dan zaśmiał się cicho.

- Nie czuje się niekomfortowo. Ale tak, dlatego tak potrzebuje jakiegoś wyjścia.

- Trzeba było powiedzieć mi o tym wcześniej. Nie nalegałbym tak. Ale ... nie odpowiedziałeś mi na jeszcze jedno pytanie - Blake namydlonymi dłońmi przesunął po plecach Dana.

- Jakie? - spojrzał na niego pytająco.

- Jaki masz stosunek do zabawek? - zapytał spokojnie, obserwując jego reakcję - Jest w ogóle coś, co cię wybitnie kręci?

- Za rzadko uprawiałem seks dla przyjemności żeby mieć cos takiego. A zabawki... Nie wiem, nigdy nie próbowałem. Ale to chyba zależy jakie, bo są takie, których nigdy bym nie użył.

- Jakie to są? - Blake opłukał rękę i pogłaskał go po policzku.

- Bicz, pejcz...

- Rozumiem. A z... analnych? - miał pewną swoją fantazję, ale nie wiedział, czy mógłby go o to prosić.

- Nie wiem. To zależy. Chciałbyś czegoś spróbować?

- Chciałbym. Ale to innym razem. I... Dan? Wstrzymam się przez pewien czas z wiązaniem. Nie chcę, żebyś robił coś wbrew sobie.

Uśmiechnął się delikatnie i pocałował go lekko.

- O ile są to na razie tylko ręce, to mi to nie przeszkadza.

- Ale mimo wszystko. I biorąc pod uwagę tamto wydarzenie z przeszłości...

- W porządku, Blake. To tylko przeszłość.

- Przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość bardziej, niżby się chciało. Szczególnie, że i tak wydaje mi się, że możemy mieć pewien dysonans na tym polu - mydląc go, przysunął się bliżej.

- Skoro tak uważasz - zsunął dłonie na jego klatkę piersiowa.

- Jak to u ciebie właściwie jest z seksem? Skoro przez tyle czasu traktowałeś to tylko jako formę pracy, to chyba trudno jest ci czerpać z tego przyjemność? - spytał, przyglądając się jego dłoniom.

- Nie. Jestem biseksualny, wiec jakąś przyjemność z tego czerpałem. Poza tym, spotykałem się z rożnymi facetami.

- Ale mówiłeś, że tylko na seks, że to nie było nic więcej. A jednak znając moje preferencje chcesz spróbować? - wszedł pod strumień wody, spłukując z siebie pianę.

- Lubię cię.

Blake potrząsnął z niedowierzaniem głową.

- Kupiłem cię bez twojej wiedzy, próbowałem wziąć cię wbrew twojej woli, mój ochroniarz rozciął ci ramię, a mimo to mówisz, że mnie lubisz?

- Sam się nad tym zastanawiałem, ale tak, lubię cię.

- Zaskakujesz mnie, młody, jak słowo daję. Chociaż na pewno Lydia miała w tym swój udział - westchnął niby ciężko, ale z widocznym uśmiechem.

- Lydia nie miała wpływu na moją ocenę ciebie.

- Ale jak ją znam była nieocenioną kopalnią plotek, co?

- Była. Ale gdyby jej słowa miały wpływ na moja opinie, to najpewniej miałbym cię za potwora.

- I zapewne miałbyś rację - powiedział, wychodząc na chodniczek i zaczynając się wycierać.

Dan czekał aż Blake wyjdzie. Cóż, miał do umycia jeszcze jedno miejsce, a nie chciał tego robić przy nim. Blake odwrócił się, zauważając, że chłopak nie wyszedł razem z nim.

- Idziesz?

- Zaraz przyjdę.

Blake zrozumiał.

- A... to. Jeśli byś nalegał, możemy to robić z prezerwatywą, ale ja jestem zdrowy, więc... - urwał, wychodząc z łazienki.  

Na szczęście nie zobaczył juz rumieńców Dana. Chłopak umył się tam szybko i też wyszedł. Zastał Blake'a stojącego przy oknie. Pościel na łóżku była świeżo zmieniona, a po sznurach nie było śladu. Na poduszce leżało opakowanie, podobne do tych, w których kupuje się drogą biżuterię, ale głębsze. Położył się na łóżku, przykrywając do pasa kołdrą i spojrzał na Blake‘a.

- To na poduszce jest dla ciebie. - spojrzał na niego spokojnie.